Enthousiast, gemotiveerd, welwillend… en de drempel


ipon2014Vandaag heb ik weer veel positieve en inspirerende mensen mogen spreken op de IPON  in de Jaarbeurs Utrecht. Het was een lange en mooie dag die mij tot denken heeft aangezet. De IPON is een onderwijs en ICT beurs waar mensen op af komen die interesse hebben voor deze twee dingen. Letterlijk: “innovatie platform onderwijs Nederland”. Op deze beurs kom je dus veel gelijkgestemden tegen. Mensen die willen innoveren en daarmee ook willen nadenken en investeren in de ontwikkeling van het Nederlandse onderwijs met ICT als hulpmiddel.

Tijdens een gesprek op de stand van de EDUbloggers bedacht ik mij ineens dat ik in mijn dagelijkse werk als docent aardrijkskunde op Bogerman lang niet zoveel mensen tegenkom die met hetzelfde gemak over verandering in het onderwijs denken. Ik merk bij mijn collega’s op Bogerman heel duidelijk dat ze gemotiveerd zijn om ICT in te zetten. Ze zijn hier zelfs enthousiast over en ze staan welwillend tegenover het idee om in hun lessen eens wat uit te proberen.

Volgend schooljaar zullen bij ons de leerlingen in de eerste en tweede klassen een iPad hebben. Deze iPads gaan gebruikt worden als hulpmiddel bij de lessen en zijn eigendom van de leerling. Op dit moment zijn er meer dan 150 iPads op Bogerman die door docenten ingezet kunnen worden in de lessen. Deze iPads zitten in karren die een klassenset bevatten. Het is dus goed mogelijk om dit jaar wat dingen te proberen in de lessen en te ontdekken hoe een les met iPads verloopt. Wederom kan ik niet anders zeggen dan men enthousiast, gemotiveerd en welwillend is. Dat komt dus helemaal goed zou je dus denken…. Nou dat weet ik dus niet zo zeker..

Helaas is de praktijk dat de karren met iPads helemaal niet zoveel worden gebruikt en zeker niet door iedereen. Sterker nog, er is maar een klein clubje docenten die al echt aan de slag is gegaan. Maar toch is er geen sprake van onwil, onkunde of demotivatie. Waarom pakken anderen dan niet die iPads? Waar komt dan toch die drempel vandaan?
Ik weet het niet en het puzzelt mij enorm. Is het angst? Of zijn docenten misschien net zo veranderlijk als de pubers waar ze mee omgaan en zetten ze dus niet door?

Ik kan er nog niet zo goed achter komen. Wie helpt ?!

 

Share Button

NASA neemt internetters bij de neus


Alles wat op internet staat is waar of bij elkaar gefantaseerd. Iedereen met een beetje mediawijsheid in zijn bagage weet dat dit waar is. Of niet. Kortom, ergens in het midden ligt jouw waarheid, want dé waarheid bestaat niet. Als ik zeg dat ik lieg, geloof je me dan?

Feesten in India

Feesten in India

Gewapend met een flinke dosis voorzichtigheid en wantrouwen betreden we het internet. Onze leerlingen waarschuwen we voor list, bedrog, gefantaseerde werkelijkheid, strikken en valkuilen. We laten niet na ze te wijzen op de wijze waarop je websites op betrouwbaarheid kunt toetsen. En dan kan het toch nog mis gaan… Lees verder

Share Button

belemmerende factor


BELEMMEREN
1) Afremmen 2) Bemoeilijken 3) Benadelen 4) Beperken 5) Boycotten 6) Beletten 7) Dwarsbomen 8) Embarrasseren 9) Hinderen 10) Handicappen 11) Impediëren 12) Obstrueren 13) Ophouden 14) Retarderen 15) Remmen 16) Storen 17) Stremmen 18) Tegenhouden 19) Uitscheiden 20) Verhinderen 21) Verstoppen 22) Verstoren 23) Vertragen 24) Voorkomen
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/BELEMMEREN/1

119007-7

 

 

 

 

 

 

 

Bovenstaand kan in het onderwijs al heel snel opgaan.

Ik ga het in deze blog hebben over ICT. Want hoe mooi en geweldig ICT in het onderwijs ook is, laat het niet de bekende “belemmerende factor” zijn.

netdadi_pc_control_and_internet_filter-51619-1 a5377862898e3c21a10ce8f01efcfb40

Hoe vaak maak ik mee dat een school heeft gekozen voor filtering, wat is dan de onderbouwing hiervoor?

De ik was mijn handen in onschuld regel? Als school moet een afspraak door team gedragen worden dat is één, alleen als school moet je ook bedenken wat is haalbaar en wijsheid.

Problemen moet je oplossen, niet verstoppen en vergeten

Filtering werkt niet, geloof me echt niet. Ik pleit ook voor ICT onderwijs met daarin duidelijk afgesproken regels, herhaling van mediawijsheid definities
(http://www.mediawijzer.net/competentiemodel/)

Dit heb ik al reeds zeer succesvol mogen invoeren op O.B.S de Zevensprong Almere waar structureel ICT lessen op het programma staan en ook mee worden genomen met schoolrapport.

Ik heb daar een heel mooi voorbeeld van, op een VO school waar ik als invalkracht werkzaam was gebruikte ze een volledig dichtgetimmerde systeem, zelf YouTube wilde met moeite starten.

Na mijn advies hebben ze voor twee klassen aantal zaken opengezet, hier zijn de afspraken gemaakt alle info mag bezocht worden wat met je opdracht te maken heeft, tijdens lessen geen social media etc etc.

bij misbruik geen toegang meer en punt in mindering plus week geen toegang op de computer. Werk moet wel af zijn.

na paar weken met natuurlijk misbruik hadden we 5 leerlingen die week niet op de computer mochten, en andere die trouw hun werk deden. de 5 hadden spijt als haren op hun hoofd en deden erna ook gewoon hun werk weer. Want alles moeten schrijven met pen en papier is niet meer van deze tijd.

work-over-ip-solitee

Is mijn voorbeeld de oplossing? natuurlijk vind ik van wel maar waar ik heen wil is dat we misschien niet een keer voor de makkelijke weg moeten kiezen, want gezien deze tijd is de jeugd 24/7 al verbonden.

op je school dus alles verbieden heeft op de jeugd geen effect, buiten de klas lopen ze allemaal met hun telefoon verbonden via internet. En gaan ze toch gewoon naar de website die ze in het computer lokaal niet mochten bezoeken.

Ik vind dat het zelfde als je eigen kind zomaar op straat laten lopen zonder erbij te vertellen dat ze moeten uitkijken met oversteken. We nemen onze leerlingen aan de hand en leren ze schrijven, rekenen en taal. Waarom dan ook niet computeren……..

Voor leerkrachten die hun werk moeten doen is dit het zelfde, een digibord met computer die alleen via het netwerk werkt is net zo vervelend. Je hebt een digibord, alleen je kan er niet bij als het netwerk eruit ligt.

Waarom niet dan zorgen dat digibord altijd werkt, met of zonder netwerk of internet.
Hoe vervelend is het niet dat je dan voor de klas moet staan, en niks kan opschrijven omdat je een duur bord hebt staat die niet werkt.

Ook hier weer het zelfde ook school is 24/7 online, zou je niet denken maar is wel zo want ouders kijken echt niet tijdens schooltijden naar schoolinfo, dat gebeurt s’avonds in het weekend wanneer de ouder tijd heeft.

Er valt denk ik op de scholen heel veel winst nog te behalen door alleen maar goed om je heen te kijken en  eens in kaart te brengen wat hebben we, en waar (kunnen) we tegenaan lopen.

 

Share Button

De schaal der dingen


Zo rond de jaarwisseling zijn er toch wat meer dan gemiddeld momenten van contemplatie en reflectie. Momenten om zaken in perspectief te zetten. Onderstaande video’s verbinden het hele kleine met het hele grote en zijn hierbij misschien behulpzaam.

Powers of ten. Een video, gemaakt in 1977.

[jwplayer mediaid="220"]

The scale of the universe. Een flash animatie, gemaakt in 2012.

[jwplayer mediaid="222"]

Wil je zelf aan de schuif zitten van “the scale of the universe” dan kan dat hier.

EEN GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!

Deze post verscheen eerder vandaag op Droog’s leren delen

Share Button

Leerlingen gebruiken liever smartphone dan tablet of pc


Leerlingen pakken steeds vaker de smartphone in plaats van pc of tablet. Is dat een positieve ontwikkeling? Wordt leren effectiever?

smart-phones-tabletsOnderzoek onder 500 leerlingen naar hun gebruik van ict-middelen voor de studie liet zien dat ze steeds vaker en steeds meer gebruikmaken van hun smartphone. 40% van de ondervraagden zei dat ze geregeld gebruikmaken van de smartphone voor studiedoeleinden. Slechts 22% bleef de voorkeur geven aan het gebruik van tablet of pc. Aldus onderzoek van McGraw-Hill Education. Lees verder

Share Button

Viva Pisa!


Pisa-TestKijk, kijk! Ze hebben het weer gedaan! De Finnen hebben het beste onderwijs van Europa. En in Shanghai staan ze wereldwijd bovenaan.

Viva Pisa!

En waar staan wij? Met wiskunde stijgen wij en op andere onderdelen dalen wij. Weet Nederland wel waar het staat? Weet Nederland wel wat het wil? Weet Nederland wel wat goed onderwijs is? Lees verder

Share Button

Kinderen kunnen niet computeren


 Kinderen kunnen NIET computeren

“en dat is (wordt) een probleem”

 

Kinderen zijn ‘digital native’ (digitaal geletterd).

 

smartphones-infuus.jpg digital_native.jpg

(bron: http://www.trintech.com/cadency-blog/are-you-a-digital-native-a-rock-or-a-sponge/)
Ze zijn opgegroeid met computers en andere mobiele apparaten en daarom weten ze gelijk hoe ze moeten computeren, meer dan (ons) ouderen .
Waar?…………………………………….. Nee !

Nou, het eerste deel is goed, maar het tweede deel is nog steeds verkeerd.
Ironisch genoeg en elk jaar weer blijkt dat jongeren op de arbeidsmarkt steeds minder weten over computers, het internet en de bijkomende vaardigheden of wijsheden.

 

Waarom denkt toch de huidige generatie dat kinderen computer genieën zijn?

Het idee dat de jonge generatie beter zou zijn dan de oudere generatie in het begrijpen en gebruiken van computers was waar….
Maar dat gaat op voor de meeste computerjongeren, whizzkids (op papier), die nu 2013/2014 waarschijnlijk 25-55 jaar oud zijn.
Natuurlijk, elke generatie levert een minderheid van de programmeurs, knutselaars en computer geeks (zoals ik fossiel van 47 wink).
De whizzkids jongeren van tegenwoordig zijn net zo goed in computers als elke andere generatie. Ik heb het dan over de vaardigheden en het inzicht van de gemiddelde gebruiker.

Ikzelf ben een goed voorbeeld van een nog steeds zijnde whizzkid (jonge oudere).
Mijn eerste computer was een Commodore 64 met een cassette recorder als opslag.

397509-commodore64setup.jpeg

Ik heb nog nooit een applicatie of spel gekocht. Ik gebruikte “code” voor het schrijven van eenvoudige programma’s. Ik heb wat magazines gekocht met de laatste games en programma’s.
Dus ik werd gedwongen om eerst de basisbeginselen van hoe een computer werkt te doorgronden .

 

Mensenlief, met 25 graden zat ik nog op de camping in Hulshort, nabij Harderwijk, in een tentje codes te tikken en als je klaar was er dan achter komen dat je ergens een komma vergeten was. Kon je weer helemaal opnieuw beginnen.

Camping-with-a-Computer-raj-koothrappali-15308290-500-334.jpg

Mijn tweede computer was een IBM PC (groen scherm), MS-DOS was de code en dat was dan meer het onthouden van de code om de computer aan het werk te krijgen en werkte op de “what you see is what you get”, wat betekende dat ik me bewust moest zijn van wat er gaande was met de computer, en waar ik gemaakte of geïnstalleerde programma’s terug kon vinden.  Fout gemaakt gelijk ook te zien op je scherm.
Zelfs de meest onervaren gebruiker van MS-DOS werd gedwongen om zich eigen te maken waar bestand locaties op de harde schijf terug te vinden waren, je dan confronteren met geheugen beperkingen en zelfs de interactie met geheimzinnige BIOS-instellingen .
Werkgeheugen? Niet het noemen waard. Je zal dubbel liggen van het lachen want een usb-stick heeft tegenwoordig al meer dan de computer van toen.

pcsystem.jpg

Bovenstaand klinkt al als abracadabra? Aangenaam u bent dan al onderdeel van de huidige generatie.

 

En toen kwam Windows om de hoek.
1982–1985: Introductie van Windows 1.0
Die dwongen gebruikers voortdurend  het onderhouden en optimaliseren van een computer, de fragmenteren van de schijf, bewerken WIN.INI en je zorgen te maken over de grootte en locatie van het wisselbestand. (Ik als Linux fanaat kan zo wel doorgaan over windows, maar je zult dan gewoon denken dat ik chagrijnig ben over onze “kinderen van vandaag.” Maar dat is juist niet mijn punt).

Wat kinderen niet kunnen en waarom
Wat is er nu veranderd? We hebben de voorgebakken pc-wereld ingevoerd.
Ja, kinderen gebruiken de computer veel meer. Maar de computers van vandaag  zoals Windows pc’s en Mac dwingen de gebruikers niet meer om maar ook eens “onder de motorkap” te kijken.

Kinderen die opgroeien met behulp van iPads, iPhones, tablets en alle andere toekomstige devices hebben geen reden om te weten of hoe en wat dat “ding” werkt. Ze maken zich ook niet eens meer zorgen over de verschillen tussen de opslag en geheugen.
Werken op een computer vereist geen kennis, bewustzijn of vaardigheid meer. Wat nog erger is, huidige apparaten stimuleren niet eens om nieuwsgierig te zijn over hoe het werkt.

Wat kinderen wel kunnen
Het is niet dat de jongeren dom zijn. Het is gewoon dat hun hele oriëntatie en ervaring wordt losgemaakt van de moeren en bouten van de informatica.Plus dat ook de werking van software totaal is losgelaten. In plaats daarvan zijn ze meer gericht op apps en diensten.
De meeste kinderen, tieners en twintigers weten veel over allerlei apps en diensten waar oudere gebruikers nog nooit van hebben gehoord en ze zijn vaak erg goed in het gebruik ervan.
En, onnodig te zeggen, jongeren zijn jong. Ze hebben de behendige geesten, hoge energie-en onverzadigbare nieuwsgierigheid, altijd een waardevolle troef.

Wat onderwijzers kunnen
Ik heb het nu steeds over jongeren, kinderen, leerlingen. Maar wat is je kennis als onderwijzer? Met de snelheid van een trein wordt alles digitaal gemaakt binnen het onderwijs, maar de kennis ontbreekt. Eigen onderzoek, op een aantal scholen in Almere en Zorginstellingen, geeft aan dat hier al de grootste winst behaald kan worden. Kennisnet is ook met een onderzoek bezig (2013) en dit zal niet veel anders zijn vermoed ik.

Waarom is dit is een probleem?

Psycholoog Abraham Maslow sprak over de wet van het instrument uitgedrukt in de zin : ´Als alles wat je hebt een hamer is, dan ziet elk probleem eruit als een spijker.
(bron: http://en.wiktionary.org/wiki/if_all_you_have_is_a_hammer,_everything_looks_like_a_nail)

Oftewel, als je bent opgegroeid met gebruikmaking van kant en klare apparaten, dan wordt elk probleem opgelost met een app of een op internet gebaseerde web2.0 service.

Laat ik een simpel praktijk voorbeeld geven:
Een bedrijf wilde voor een campagne in kaart brengen of de verzonden nieuwsbrieven en gevraagde response met hun bestaande email systeem wel het gewenste effect had.
De oplossing was om de gegevens te exporteren vanuit de maildienst en deze dan te plaatsen in een spreadsheet (Excel) om de vereiste analyse te doen.

Maar dit bedrijf kon/wilde dit niet doen. Het bedrijf wilde perse dat deze gewenste optie binnen hun bestaande email systeem uit te voeren was.
Het bedrijf was te vertrouwd met het werken met hun bestaande programma, maar kwam niet op het idee van het bouwen of gebruiken van iets nieuws.

En dit wordt een groeiend probleem

De overweldigende hoeveelheid en de gebruiksvriendelijkheid van de huidige applicaties en web gebaseerde services stimuleert niet de onderzoekende houdening  van de gebruikers.
Je moet juist stimuleren om de noodzaak om de computer te begrijpen of om creatief te zijn in het bouwen van oplossingen.

Het zal ook andere effecten te hebben.
Jongere gebruikers zullen steeds meer moeite hebben om een breed scala aan computerverschijnselen te begrijpen.

Zoals waarom een verwijderde Snapchat foto nog kan worden hersteld,art_snapchat-620x349.jpg

waarom de e-mail kan worden onderschept en hoe sociale netwerkactiviteiten nadelig kan uitpakken om aangenomen te worden voor een baan in de toekomst.

favreaugroping_clinton.jpg

Voor de leerkracht is dit hetzelfde het net geplaatst digitaal schoolbord  moet gewoon werken, klaar!.
Dat de bijbehorende pen een batterij nodig heeft of de computer een driver, dat zegt ze totaal niets.

Dit geeft een oorzaak  en gevolg uitkomst:
De oorzaak is dat de computers nu super eenvoudig te gebruiken zijn en ook steeds makkelijker worden in de komende tijd.

Het gevolg is dat nieuwere computers geen vaardigheden of kennis meer vereisen over  hoe computers en netwerken functioneren.

Als virtuele assistenten zoals Google nu al beter zijn in het beantwoorden van vragen voordat je ze vraagt, zelfs jou de mogelijkheid bieden om een vraag beter te formuleren, of al aanvullen.
eric-google.png

Waarom zal je dan nog moeite gaan doen?

(Natuurlijk, deze waarnemingen geld niet voor iedereen. Er zijn uitzonderingen op deze “stereotypen”).

Dus wat is de oplossing?
PO / VO managers moeten gaan voor kennis, vaardigheden en aanpassende kwaliteiten op ICT gebied. Voor zowel Leerlingen als personeel.

 

De oplossing voor jongeren en “maatschappij” in het algemeen  is het onderwijs.
Software en Hardware ontwikkeling moet een belangrijk onderdeel zijn van het onderwijs, sterker nog verplicht worden.

PO:
Tegen de tijd dat kinderen van de basisschool gaan moeten ze de kennis hebben van hoe een programma werkt, waar je de opgeslagen documenten etc. kunt vinden, weten hoe de diverse office suites werken, mediawijs zijn en zich weten te handhaven op de digitale snelweg als lokale bronnen problemen opleveren (google doc, Skydrive, office365). Zelf het maken van een simpele website zou een waardevolle aanvulling zijn.

VO:
Leerlingen die met een diploma van de middelbare school gaan moeten dan in staat zijn om te weten hoe een Computer in elkaar zit, kleine netwerk problemen moeten ze kunnen oplossen en is staat zijn een uitgebreide website te onderhouden, naast alle reeds behaalde ict vaardigheden op de basisschool.
Een goed begin zou zijn om de mythe te doorbreken dat het gebruik van de iPads onze kinderen tot computer genieën maakt. Ook hier is een doorgaande en prikkelende leerlijn voor nodig.
Op mijn huidige werkplek een basisschool in Almere, zijn de door mij ontwikkelde ICT lessen al een groot succes vanaf 2003.
De lessen zijn voorzien van de mediawijsheid competenties opgesteld in 2005, hebben een doorgaande leerlijn en voldoen aan de DIM methode.

 

In dit zelfde  verhaal met meer details en bijbehorende competenties worden de scholen in Almere op de hoogte gesteld van dit al reeds succesvolle lesplan.

Wilt u nu al meer weten? Of nadere info  over het  invoeren van een structureel ICT lesplan?

Aangenaam mijn naam is
Eric Redegeld

2b079aa.jpg

eric@redegeld-e.nl

 

Share Button

Waarom ik naar Edcamp ga


EdcampNL logo spot 2013-08-10_1926Ik heb dus een hekel aan bijeenkomsten met veel docenten. En niet een beetje hekel, maar een teringhekel, om met Youp van´t Hek te spreken. Leraren zijn (ook) buiten de les niet altijd de fijnste mensen, zeker niet als ze onder veel collega’s zijn. Gesprekken gaan al snel over hoe slecht alles georganiseerd is op de eigen school, hoe hoog de werkdruk is en hoe klein het koekje bij de koffie vandaag was.

Leraren zijn ook vaak de ergste cursisten. Ik heb vaker dan mij lief is meegemaakt dat ik ontzettend mijn best had staan doen bij een workshop, om vervolgens te horen: “Jaaa leuk… maar bij ons gaat dat dus niet werken”. En dat was dan te wijten aan: a. de leerlingen, b. het schoolbestuur, c. het lesrooster, d. een combinatie van a, b en c. (goede antwoord is d. Overigens ligt het nooit aan de leraar zelf. Nooit. Want die wil alles wel).

Nou ja, ik hou er gewoon niet zo van. Of het nou cursussen zijn, demonstraties of jaaropeningen, ik zie er als een berg tegenop. Vooral bijeenkomsten georganiseerd door uitgevers en andere commerciële partijen zijn erg. Slenterende docenten over een beurs met linnen tasjes, volgestopt met goodies: dat is erg hoor. Beter dan een dag voor de klas staan, blijkbaar, maar ik bedank ervoor tegenwoordig. De laatste grote bijeenkomst waar ik een paar jaar geleden vrijwillig naartoe ben geweest, was in Studio 21, bij de Leraar van het Jaar. Ik was zelf genomineerd namelijk. Het was een leuke bijeenkomst, maar ook een lesje in bescheidenheid. Niet alleen legde ik het volledig af tegen veel betere docenten, ook mijn school en collega’s lieten het verschrikkelijk afweten.

En toch ga ik komende zaterdag(!) weer vrijwillig naar een bijeenkomst met veel docenten. Sterker nog: mijn eigen school is er verder niet bij betrokken. Geen enkele school trouwens, want het is écht iets wat uit de leraren zelf komt: Edcamp. Een concept dat zo eenvoudig, zo gedurfd en zo sympathiek is, dat het gewoon briljant is.

Zet een paar honderd mensen bij elkaar. Ga er vanuit dat al die mensen, die min of meer hetzelfde beroep delen, over kennis beschikken waar de anderen hun voordeel mee kunnen doen. Oftewel: creëer een sfeer waarin die mensen hun ideeën, hun vaardigheden, hun innovaties, gaan delen. Geen agenda. Geen sprekers. Geen lollige acts van  theatergezelschappen. En zelfs de laatste heilige koe van onderwijsbijeenkomsten wordt geslacht: zelfs geen lunch. Het is BYO voor en BYO na: Bring Your Own Food, Device, Ideas.
[jwplayer mediaid="175"]

Een edcamp brengt mensen die zich bezig houden met onderwijs bij elkaar. Gezamenlijk geven ze inhoud aan het programma van de dag. Op de dag zelf wordt bepaald welke bijeenkomsten georganiseerd worden.

Waarom mij dat zo aanspreekt? Omdat het lekker gedurfd is. Recalcitrant. Anarchistisch bijna. Nou ja, het legt, op de Dag van de Leraar, in ieder geval helemaal de verantwoordelijkheid bij de docent zelf. Komen we weer bij mijn stokpaardje uit: docenten die de regie terugpakken en zich onafhankelijker gaan opstellen ten opzichte van schoolbesturen en Den Haag. Daarnaast is het natuurlijk enorm stimulerend en motiverend om te horen hoe innovatief je collega’s bezig zijn. Ik ga er in ieder geval van uit dat ik een (fictieve! Laat het een fictieve zijn!) rugzak aan ideeën en suggesties meeneem naar Drachten toe.

En laat het anders een ‘quel plaisir de se trouver ensemble’ zijn. Het lijkt me tof om een aantal mensen, die ik inmiddels via de social media heb ontmoet, IRL (=In Real Life) te ontmoeten. Deze week heb ik mijn leerlingen net op het belang van een breed netwerk gewezen, en dat netwerk onderhoud je het beste door elkaar van tijd tot tijd ook eens recht in de ogen te kijken. Ik heb er in ieder geval ontzettend zin in. In een samenzijn met collega’s, ja.

Share Button

Rustig wel, dat onderwijs


Een paar jaar geleden werd ik decaan op mijn school, een ROC in het noorden van het land. Er was een vacature, ik was toe aan een nieuwe uitdaging en ik kreeg de baan. Na enkele maanden vroeg een collega mij aan de koffietafel: “druk zeker, dat decanaat?”. Ik dacht even na en kwam toen met het foute antwoord: “Nou, dat valt wel mee eigenlijk”.  “Dan doe je iets verkeerd”, kwam het heel gedecideerd uit haar mond. Zij was ooit ook decaan geweest en ze had het er toen zo druk mee dat ze ermee was gestopt. Dat kan, de invulling van een taak is voor iedereen verschillend. Vervelender vond ik het dat iedere keer dat ik haar tegenkwam, ze erop terugkwam. “Ik kan me niet voorstellen dat jij het niet druk hebt”. Uiteindelijk ging ik schuldbewust naar mijn leidinggevende, ik hief letterlijk mijn handen op en sprak: “ja sorry, ik vind niet dat ik het druk heb”. Gelukkig reageerde hij precies goed: “hou dat vast, ik wil op je kunnen rekenen als je het wel druk hebt”. Lees verder

Share Button

Het onderwijs leert steeds meer zelf: edcampNL


Professionaliseren door organiseren The Crowd vives_visualRecentelijk zijn er een aantal interessante initiatieven ontplooid binnen het onderwijs die zijn gericht op verbetering en professionalisering. Kenmerkend voor deze initiatieven is dat er hierin een veel grotere rol is weggelegd voor mensen die zelf actief deelnemen aan het primaire proces in het onderwijs. Hiernaast stralen deze initiatieven een actieve, positieve houding uit die binnen onderwijsland zeker verfrissend genoemd kan en mag worden.
Voorbeelden van dit type initiatieven zijn: Leraren met LefLente in het onderwijsThe CrowdVereniging van MeesterschappersOperation Education.

Uit onderzoek is duidelijk gebleken dat een van de belangrijkste factoren voor goed onderwijs de kwaliteit van de docent is. Bovengenoemde initiatieven geven aan er een groeiende groep docenten is die niet langer alleen afhankelijk wil zijn van door de school of door derden aangeboden programma’s of momenten om de kwaliteit van het eigen onderwijs te verbeteren en die in toenemende mate het heft in eigen handen neemt.

EdcampNL logo spot 2013-08-10_1926Het nieuwste initiatief op dit gebied is edcampNL, het eerste Nederlandse edcamp dat op 5 oktober 2013 zal plaatsvinden. Een edcamp is een vorm van een unconference, waarbij de deelnemers zelf de inhoud van het programma bepalen. De initiatiefnemers zorgen alleen voor de organisatorische kaders en de facilitering.

Het eerste edcamp werd in mei 2010 gehouden in Philadelphia en inmiddels zijn er over de hele wereld al zo’n 250 georganiseerd. De Edcamp Foundation omschrijft een edcamp als volgt:

“Edcamp is free, democratic, participant-driven

professional development for teachers.”

Een aantal kenmerken van een edcamp zijn:
- het is gratis voor de deelnemers, kosten worden zo laag mogelijk gehouden
- er zijn geen uitgenodigde sprekers
- er is geen vooraf vastgelegd schema met sprekers of activiteiten
- er vinden geen commerciële activiteiten plaats
- het exacte programma wordt op de dag zelf door de deelnemers bepaald

Meer informatie over hoe het eerste Nederlands edcamp er uit zal gaan zien is te vinden op de edcampNL wikiAls je mee wilt doen kun je hier aanmelden. De ontwikkelingen met betrekking tot edcampNL zijn te volgen via twitter en facebook.

De genoemde initiatieven zijn allen ontstaan direct vanuit de basis van het onderwijs of zijn er op gericht de basis van het onderwijs te betrekken bij verbetering en professionalisering. Dit is een goede ontwikkeling. Een verandering gericht op verbetering van de kwaliteit van het onderwijs zal ultiem in het klaslokaal dienen te worden ondersteund en uitgevoerd.
Dat er verschillende initiatieven zijn, met hier en daar raakvlakken of overeenkomsten, zonder dat zij samengaan, is ook een goede ontwikkeling. Een docent is gebaat bij het kiezen van de scholing en de weg die hem past. Samenwerken kan leiden tot versterking, even zeer heeft loslaten daar waar individuele behoeften hierom vragen een grote meerwaarde.

Deze post verschijnt nu hier bij de onderwijskerels maar hoort natuurlijk net zo goed thuis bij de onderwijswijven. Zou leuk zijn als hij daar ook zou verschijnen…………

Deze post is eerder verschenen op Droog’s leren delen

Share Button